Nie ma miejsca na rutynę…

Może się wydawać, że jedenaście dotychczas zorganizowanych przez nasz coraz bardziej zgrany „team” imprez stanowi dostateczny bagaż doświadczeń, by do kolejnych przedsięwzięć podchodzić „z marszu”. Nic bardziej mylnego! Każdy kolejny pociąg to zupełnie nowe wyzwania. Tym razem pierwszy raz „w paradę” wszedł nam pociąg planowy, który musiał zostać zastąpiony komunikacją zastępczą, byśmy mogli wjechać na niezwykle urokliwy szlak z Międzyrzecza w stronę Rzepina. Na szczęście nie brakuje życzliwych ludzi (z panem Ryszardem Kosmalą z Sulęcina na czele!), którzy osobistym zaangażowaniem wsparli nasze działania. Musieliśmy też stawić czoła zaostrzonym zasadom bezpieczeństwa, na które z pewnością wpływ miały ostatnie tragiczne wydarzenia (katastrofa kolejowa pod Szczekocinami). Kierownik pociągu kilka dni przed imprezą musiał przejść szkolenie i egzamin w związku z wynikającymi z rozkładu jazdy nietypowymi manewrami. Zarządca infrastruktury szczególną uwagę zwrócił na znajomość warunków miejscowych przez obsługę pociągu – nie wystarczyła standardowa w takich przypadkach obecność podczas przejazdu pilota ze znajomością szlaku. Osobny temat to logistyka zaopatrywania w wodę naszego parowozu – jeszcze bardziej skomplikowana z uwagi na mały zasięg maszyn serii TKt48 (konieczność przeprowadzenia aż czterech wodowań na ok. 250-kilometrowej trasie!). Nie zrażając się licznymi przeszkodami przeszliśmy do realizacji projektu. Przecież – jak zwykle – chcieliśmy zrobić po prostu dobrą imprezę! Stosunkowo krótki skład spowodował, że koszty imprezy rozłożyły się na mniejszą niż zwykle liczbę uczestników. Przy ustalonej cenie biletu trzeba było zorganizować pociąg o najwyższej jakości – nie mogło być mowy o kompromisach, nie mogliśmy pozwolić sobie na żadne niedociągnięcia. Czy nam się udało? Staraliśmy się jak mogliśmy – ocena należy do naszych pasażerów.

Etap pierwszy – przygotowania

Przygotowania zaczęły się jeszcze zimą, kiedy to dyskutowano pomysły na skład i trasę. Dziękujemy za liczne wskazówki i sugestie uczestników dotychczasowych imprez. Gdy tylko dowiedzieliśmy się, że po kilku latach przerwy w Wolsztynie wraz z chabowską delegacją zagości TKt48-191, wiedzieliśmy już, że musimy ponownie odwiedzić okolice Międzyrzecza. Aż do 1992 roku kursowały one planowo prowadząc pociągi na liniach węzła międzyrzeckiego. Trasy znajdujące się w zasięgu obsługi trakcyjnej nieistniejącej już parowozowni Międzyrzecz  stanowią swego rodzaju „naturalne środowisko” dla żwawego zielonego tendrzaka serii TKt48. Kierując się chęcią jak najwierniejszego oddania realiów historycznych postawiliśmy na krótki, dwuwagonowy zestaw, również typowy dla obiegów pasażerskich w latach 1985-1992. W Chabówce dobiegała właśnie końca naprawa rewizyjna dwóch „ryflaków” serii 101A – idealnie komponujących się z „tekatką” i stanowiących skład identyczny z ostatnimi pociągami parowymi węzła międzyrzeckiego. Szczegóły trasy, m.in. z uwagi na odwlekany ciągle termin przywrócenia ruchu na odcinku Międzyrzecz – Nietoperek (na którym pierwotnie planowaliśmy się pojawić), zostały ostatecznie dograne nieco ponad miesiąc przed imprezą.

Choć nie było to łatwe, udało się zgrać wszystkie czynniki optymalnie. Wzięliśmy pod uwagę ograniczone możliwości parowozu, dystans, liczbę planowanych fotostopów i ogólny czas przejazdu. W marcu i w kwietniu odbyliśmy rekonesans na całej trasie. Wybraliśmy miejsca na fotostopy, w kilku miejscach przeprowadziliśmy zabiegi ogrodniczo-pielęgnacyjne eksterminując nadmiernie bujną roślinność utrudniającą wykonywanie zdjęć. Jeszcze kilka godzin przed imprezą – około północy z soboty na niedzielę – przeprowadziliśmy drobne prace przy parowozie, mające go upodobnić do maszyn pracujących niegdyś w tej części Polski („tekatka” zyskała białe obwódki na wiązarach i korbowodach).

Etap drugi – Odjazd!

Wreszcie nadeszła „godzina zero”. Z Wolsztyna wyjeżdżamy planowo – w niedzielę 29 kwietnia o godzinie 7:40. Piękna pogoda towarzyszy nam od samego początku. Pierwszy odcinek do Zbąszynka, mijany na biegu, stanowi okazję do wspominania imprezy sprzed dwóch lat, gdzie tą samą trasą i o podobnej porze jechaliśmy w gęstej mgle. Pogoda potrafi być zmienna. Po oblocie i zmianie kierunku jazdy udajemy się ze Zbąszynka do Skwierzyny, z około 20-minutowym postojem na pierwsze wodowanie w Międzyrzeczu (gdzie docieramy przed planem). Po następnych 20 minutach jesteśmy już w Skwierzynie, gdzie manewry związane kolejną zmianą kierunku jazdy stanowią okazję do wykonania pierwszych zdjęć. Tu właśnie zaczyna się właściwa część imprezy – najciekawsze odcinki, na których zaplanowaliśmy fotostopy. Piękne plenery – nasyp z semaforem wjazdowym do Skwierzyny i okolice wiaduktów przerzuconych nad linią kolejową, stanowią wdzięczne motywy do uchwycenia zabytkowego składu. Kolejny fotostop, połączony z – tradycyjnie już – zaaranżowaną scenką historyzującą, realizujemy na stacji w Rokitnie. Zabłąkany pasażer spóźnia się na ostatni w dobie pociąg… Drużyna pociągowa jest jednak wyrozumiała i zabiera spóźnialskiego na pokład.  Kilka straconych minut będzie trzeba nadrobić, ale może dzięki temu młodzieniec nie spóźni się na randkę, do cioci na imieniny lub piwo z kolegami? Pomimo nerwowej wymiany zdań, maszynista zachowuje kamienną twarz. Przecież „Tekatka” nie takie opóźnienia już nadrabiała… W Przytocznej wdzięcznym motywem okazuje się brukowana droga i lokalny przejazd kolejowy.

W Wierzbnie czeka nas ponownie zmiana kierunku jazdy i kolejna okazja do wykonania zdjęć manewrującego parowozu. Oprócz trzech zaplanowanych fotostopów na odcinku Wierzbno – Międzyrzecz (wyjazd z Wierzbna, tarcza ostrzegawcza z rozłożystą sosną muskaną wydechami rozpędzającego się parowozu i łuk przed Pszczewem), udaje się zrobić jeden dodatkowy – w znanym uczestnikom imprezy z 2010 roku miejscu – na moście przez Obrę (jednak w odwrotnym kierunku niż dwa lata temu). W Międzyrzeczu kolejne wodowanie i po chwili ruszamy na Sulęcin. Bardzo ładna linia ma też dość trudny profil, jednak górski parowóz z małym obciążeniem bardzo dobrze sobie na niej radzi. Dobrze słyszalna, rytmiczna praca silników parowych na wzniesieniach umila podróż pasażerom i jest chętnie uwieczniana na filmach kręconych z okien wagonów. Ogółem po drodze z Międzyrzecza do Sulęcina zatrzymujemy się na pięciu fotostopach (kolejno: wyjazd z Międzyrzecza, kratownicowy most przez Obrę, śródleśny przystanek Gorzyca, klimatyczne zabudowania w Kursku oraz dodatkowo – pozostałości budynku w Trzemesznie Lubuskim).

W Sulęcinie meldujemy się kilka minut po planie. Czekają już na nas strażacy. Podczas oblotu składu parowóz pozuje na tle dobrze zachowanej wieży ciśnień (do niedawna jeszcze czynnej!) i dawnej parowozowni. Sama stacja jest zaniedbana i mało ciekawa, jedyną szansę na uwiecznienie fragmentu architektury „okołokolejowej” stanowi motyw ze starym budynkiem na międzyrzeckiej głowicy stacji. Oprócz niego możliwość wykonania zdjęć w drodze powrotnej istnieje jeszcze ponownie w Trzemesznie, gdzie przeprowadzamy kolejny, dodatkowy fotostop – tym razem z unieważnionym semaforem wjazdowym w tle, na dodatek „w asyście” radiowozu lokalnej policji! Obowiązkowo zatrzymujemy się w Templewie, gdzie zachował się bezsprzecznie najciekawszy na całej trasie kompleks stacyjny z wieżą wodną. Kilka minut po planie („gratisowe” fotostopy działają na niekorzyść punktualności) zjawiamy się w Międzyrzeczu, gdzie po ostatnim tego dnia (czwartym) wodowaniu ruszamy w drogę do Zbąszynka. Na ostatni fotostop – również ponadprogramowy – zatrzymujemy się przy leśnym jeziorku, znanym zarówno z wyprawy do Świątek w 2009 roku (Ol49-59 i oliwkowe wagony 120A) oraz do Sierakowa i Łowynia (Ty2-953 i wagon bagażowy z „ryflakami”) rok później. Uczestnicy wszystkich tych imprez mogą się poszczycić fotografiami trzech różnych składów z parowozami najpopularniejszymi na przełomie lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych XX wieku. Po męczącym dniu (22 fotostopy, podczas których – mamy nadzieję – każdy znalazł „coś dla siebie”), na biegu wracamy do Wolsztyna. Mimo kilkuminutowego postoju pod semaforem w Zbąszynku, w Wolsztynie meldujemy się minutę przed planowaną godziną przyjazdu! Ukłony za to należą się wspaniałej obsłudze ze Skansenu Chabówka.

Etap trzeci – podsumowanie i podziękowanie

Parowóz już dobiera wodę w parowozowni. Wagony odstawione na torze szesnastym stacji Wolsztyn. Uczestnicy rozchodzą się do domów, przysypiają w pociągach rozjeżdżających się po całej Polsce lub wspominają przy grillach długą niedzielę, jakby żywcem przeniesioną z lat osiemdziesiątych XX wieku. Punktualne zakończenie imprezy to tylko przysłowiowa kropka nad „i”, całego przedsięwzięcia pod nazwą „Parowozem przez Wielkopolskę”.  Dzieła tego nie udałoby się stworzyć gdyby nie szereg przychylnych osób i instytucji. Komu zawdzięczamy najwięcej?

Pasażerowie – bez Was nie byłoby tych imprez. Wasza obecność i opinie są dla nas najlepszą motywacją do przygotowywania imprez jak najwyższej jakości. Zdając sobie sprawę z kosztów, które musicie ponosić, obiecujemy za każdym razem starać się je minimalizować przy maksymalizacji oferty.

Skansen Chabówka (PKP CARGO S.A., Śląsko-Dąbrowski Zakład Spółki) – czyli wspaniali ludzie, którzy w przygotowywanie i obsługę maszyn wkładają serce, co widać na każdym kroku. Współpracować z Wami do dla nas prawdziwy zaszczyt, a profesjonalizm, z jakim podchodzicie do naszych (często dość wygórowanych) oczekiwań, wzbudza nasz niekłamany podziw.

Pan Ryszard Kosmala (Sulęcin) – nieoceniona pomoc, bez której dużo trudniej byłoby przeskoczyć kilka formalnych, niezwykle istotnych spraw.

Pan Robert Burzyński (kierownik pociągu) – przesympatyczny i otwarty na nasze sugestie człowiek – oby więcej takich na polskiej kolei!

Strażacy z Międzyrzecza i Sulęcina – gasili pragnienie naszej „tekatki” sprawnie, szybko, bez problemów.

PKP PLK S.A., Zakład Linii Kolejowych w Zielonej Górze – zarówno bardzo dobra współpraca z Działem Eksploatacji, jak i pomyślne wytrasowanie pociągu tradycyjnie zostawiły po sobie tylko pozytywne wrażenia i sprawiły, że niezmiennie na terenie tego zakładu czujemy się najlepiej. Szczególne podziękowania kierujemy do Dyrektora Mirosława Skubiszyńskiego.

Do zobaczenia niebawem, na żelaznym szlaku!

Fotoreportaż

Zdjęcie grupowe

» Pobierz grupowe zdjęcie uczestników imprezy

Uprzejmie informujemy, że od tej chwili można zapisywać się już tylko na listę rezerwową. Chętnych prosimy o kontakt mailowy na adres pociag@tpwp.pl

Wszystkim, którym udało się zarezerwować miejsca, przypominamy o warunkach płatności (220 zł do 13 kwietnia, a po tym terminie 260 zł) i prosimy o możliwie szybkie wpłaty, gdyż z uwagi na obostrzenia ze strony przewoźnika (wprowadzone w całej spółce PKP CARGO S.A.) – całość kosztów zamówienia musimy uregulować jeszcze przed imprezą.

Do zobaczenia na pokładzie pociągu!

Z przyjemnością informujemy, iż na stronie głównej dostępny jest już formularz, za pomocą którego można zarezerwować bilety na  pociąg „Parowozem przez Wielkopolskę 2012″, który w niedzielę 29 kwietnia przemierzy trasę Wolsztyn (odj. 7:40) – Zbąszynek (odj. 8:40) - Międzyrzecz – Skwierzyna – Wierzbno – Międzyrzecz – Sulęcin – Międzyrzecz – Zbąszynek (przyj. 18:30) – Wolsztyn (przyj. 19:30) (podane godziny mają charakter orientacyjny). Skład jedynego (jak na razie) w tym roku pociągu fotostopowego organizowanego na terenie naszego kraju zestawiony będzie z parowozu TKt48-191 ze Skansenu Taboru Kolejowego w Chabówce oraz dwóch wagonów serii Bhixt (typ: 101A). Będzie on nawiązywał do ostatnich lat pracy międzyrzeckiej parowozowni, kiedy to „tekatki” z dwoma „ryflakami” przemierzały okoliczne linie.

Tradycyjnie podczas blisko 12-godzinnej podróży zaplanowaliśmy fotostopy w najciekawszych miejscach na szlaku. Przy okazji dziękujemy za nadesłane drogą mailową propozycje dotyczące motywów. Zostały one wzięte pod uwagę podczas „objazdu szlaku”. Wzięliśmy także pod uwagę sugestie dotyczące zamiany kolejności przejazdu po poszczególnych odcinkach, dzięki czemu na fotostopach panować będą sprzyjające warunki oświetleniowe.

Niestety po raz pierwszy cena biletu musi przekroczyć barierę 200 zł. Jest to spowodowane przede wszystkim stale rosnącymi kosztami uruchomienia parowych pociągów specjalnych, a także chęcią maksymalnego oddania realiów historycznych. Ograniczona liczba miejsc (postulowana przez część naszych klientów) przełoży się z pewnością na dużo większy komfort fotografowania podczas fotostopów. Biorąc powyższe pod uwagę cena biletu na pociąg „Parowozem przez Wielkopolskę 2012″ wynosi 220 zł (w przypadku zarezerwowania miejsc on-line i uregulowania należności do dnia 13 kwietnia br.) i 260 zł (wpłata na konto po 13 kwietnia).

Jak zwykle na wszelkie pytania odpowiadamy pod adresem mailowym pociag@tpwp.pl oraz pod numerem telefonu +48 693 700 320 (Polska, codziennie po 18.00) i +48 500 648 917 (Niemcy).

Towarzystwo Przyjaciół Wolsztyńskiej Parowozowni zastrzega sobie prawo do odwołania imprezy z powodu zbyt niskiej frekwencji lub z przyczyn niezależnych od organizatora. Wpłaty będą zwracane nadawcom tylko w przypadku odwołania imprezy.

Trasa

Pociąg przemierzy linie kolejowe głównie Ziemi Lubuskiej, wzdłuż których podziwiać można licznie zachowaną, zabytkową infrastrukturę towarzyszącą – przede wszystkim pruską architekturę kolejową. Na najciekawszych odcinkach tradycyjnie zaplanowaliśmy fotostopy. Na uwagę zasługuje szczególnie fragment linii kolejowej z Międzyrzecza w stronę Rzepina, obfitujący w wiele ciekawych motywów oraz odcinki z zawieszonym ruchem pasażerskim: Skwierzyna – Wierzbno (którego nie byliśmy w stanie „zaliczyć” w 2010 roku z uwagi na czasowe zamknięcie spowodowane budową wiaduktu) i Wierzbno – Międzyrzecz. Cała trasa przedstawia się następująco:

Wolsztyn (wyjazd ok. 7:40) – Zbąszynek – Międzyrzecz – Trzemeszno Lubuskie – Międzyrzecz – Skwierzyna – Wierzbno – Międzyrzecz – Zbąszynek – Wolsztyn (powrót ok. 19:30)

Ponad dwustukilometrowa trasa została tak dobrana, aby zminimalizować niedogodności wynikające z ograniczonego zasięgu parowozu (większa częstotliwość wodowania) przy maksymalnym wykorzystaniu potencjału okolicznych linii kolejowych.

Skład

Skład pociągu stanowić będzie parowóz TKt48-191 (serii jak żadna inna kojarzącej się z okolicami Międzyrzecza) oraz dwa wagony serii Bhixt (typ: 101A – popularne „ryflaki”) i został dobrany tak, aby maksymalnie oddać realia historyczne (ostatnie pociągi w węźle międzyrzeckim prowadzone trakcją parową miały właśnie takie zestawienie). Mniejsza liczba miejsc w składzie przełoży się na większy komfort uczestników podczas fotostopów – wzięliśmy pod uwagę liczne głosy z poprzednich imprez, sugerujące ograniczenie liczby miejsc nawet kosztem podniesienia ceny biletu.

Rezerwacje

Rezerwować miejsca będzie można również tradycyjnie – za pomocą interaktywnego formularza zgłoszeniowego, który zostanie uruchomiony na naszej stronie internetowej (tpwp.pl) po otrzymaniu kalkulacji od przewoźnika i ustaleniu wysokości składki.

Przy okazji zwracamy się do zainteresowanych o propozycje fotostopów. Wszystkie wskazane drogą mailową (pociag@tpwp.pl) miejsca sprawdzimy przy okazji rozpoznania szlaku.

Dotychczasowa tarcza zaporowa:

Przywrócona tarcza zabytkowa:

Mówi się, że jedna jaskółka wiosny nie czyni, ale mimo wszystko trzymamy kciuki za włodarzy wolsztyńskiej parowozowni, aby na swoje dawne miejsce na punkcie kontrolnym wrócił analogiczny sygnalizator, zastępując świetlną tarczę manewrową.

Wszystkich chętnych do pomocy serdecznie zapraszamy! Szczegóły drogą mailową lub na Facebooku.